درباره ماجرای ازدواج پیامبراکرم (ص) و حضرت خدیجه (س) در تاریخ ابن هشام است: راستگویی و امانت و خوش خلقی رسول خدا (ص) که زبانزد همگان شده بود، به گوش خدیجه نیز رسید و همین موجب شد که کسی را نزد ایشان بفرستد و پیشنهاد کند همراه کاروان به شام رود و برای او تجارت کند و در برابر بیش از مزدی که به دیگران پرداخت میکرد به آن حضرت بدهد.
پس از آنکه محمد (ص) عازم سفر شام و تجارت برای خدیجه (س) شد، میسره -غلام خدیجه- گزارش سفر را جزء به جزء به خدیجه (س) داد.
در چند حدیث آمده که این دو بزرگوار جد مشترک داشتند؛ خدیجه دختر خویلد بن اسد بن عبدالعزی بن قصی، جد چهارم حضرت خدیجه (س) جد پیامبر (ص) هم هست.
با وجود آنکه حضرت خدیجه (س) به عفت، پاکدامنی، زیبایی، ثروت و عقل و ذکاوت معروف بوده و به سیده قریش و طاهره شهرت داشت، آنچه شنید او را مشتاق همسری محمد (ص) کرد و از این رو به دنبال نفیسه یکی از زنان قریش فرستاد و از او خواست تا نزد محمد(ص) برود و هرگونه که خود صلاح میداند موضوع را به آن حضرت بگوید. البته برخی از مورخان معتقدند خدیجه خود موضوع را با «محمد امین» در میان گذاشت، و به گفته «ابن هشام» مورخ مشهور به وی گفت: «عموزاده من! به واسطه خویشاوندی که میان من و تو وجود دارد، و عظمت و احترامی که در نزد قوم خود داری، و امانت و خوی نیکو و راستگویی که در تو هست، میخواهم صریحاً به تو بگویم که مایلم به همسری تو درآیم». بعد از ازدواج، حضرت خدیجه اعلام کرد که تمام آنچه را دارد، به حضرت محمد(ص) میبخشد. به گواهی تاریخ ایشان حقیقتاً در عمل نیز گفتارش را به اثبات رساند.
قول مشهور محققان اینست که آن حضرت هنگام ازدواج بیست و پنج سال از عمر شریفش گذشته بود. ولی درباره سن خدیجه (س) اختلافی در روایات دیده می شود که مشهور آنها چهل سال و بیست و هشت سال است.
حضرت ابوطالب بعد از طرح این موضوع در خانه و موافقت خواهران و برادران پیامبر (ص) به طور رسمی به خواستگاری حضرت خدیجه (س) رفت.
در روز دهم ربیعالاول حضرت خدیجه (س) به خانه حضرت محمد (ص) میآید تا مرهم زخمهای فردای او شود. پیامبر (ص) ۱۵ سال قبل از هجرت با حضرت خدیجه کبری (س) ازدواج کردند. در احادیث منابع شیعه و اهل سنت آمده است که حضرت خدیجه(س) بنت خویلد بن اسد، در دانش و اطلاع به کتب زمان خود معروف بوده و علاوه بر کثرت اموال و املاک، به عقل و کیاست نیز بر دیگران برتری داشت.
خداوند دو پسر به نامهای قاسم و عبدالله که به آنها طیب و طاهر هم میگفتند، و چهار دختر به نامهای ام کلثوم و زینب و رقیه و فاطمه (س) به آن بزرگواران عطا فرمود.
حضرت خدیجه (س) بیست و چهار سال و یک ماه با پیامبر
(ص) زندگی کرد و تا زنده بود، پیامبر (ص) همسر دیگری اختیار نکرد. او جمیع اموال خود را به پیامبر (ص) واگذار کرد و ثروتش را در مسیر ترویج اسلام گذاشت.
مقام معظم رهبری در این باره نکات مهمی را در پیامشان به همایش ملی صدف کوثر مورد تاکید قرار داده اند:
جناب خدیجه(س) حقیقتا مظلوم است به خاطراین که شرف همسری پیامبر درباره ایشان دارای ارزش مضاعف است، دیگران مشرف به شرف همسری پیغمبر شدند لکن رنج هایی را که پیغمبر در عمده زمان رسالت به آن ها مبتلا بودند این رنج ها را ندیدند، ده سال در مدینه بود عزت بود احترام بود و زندگی راحت نسبت به آن دوره بود.
جناب خدیجه دوران رنج و سختی های پیغمبر را تحمل کرد، اولا نفس ایمان آوردن به پیغمبر که اولین کسی که ایمان آورد امیرالمؤمنین و حضرت خدیجه بودند خود این یک امتیاز بزرگ و یک ارزش بسیار بالا است. آسان نیست عبور کردن و صرف نظر کردن از عقایدی که انسان ها با آن ها سال های متمادی زندگی کرده آسان نیست.
برای ما چنین چیزی پیش نیامده تا بدانیم چقدر مشکل است، ایشان اولا با آن فطرت پاک سر و حقانیت قضیه را فهمید، تا پیغمبر را دید با آن حال که از حرا برگشته بود فهمید که یک حادثه مهمی اتفاق افتاده و قلب مبارکش مجذوب شد و ایمان آورد و بعد پای این ایمان ایستاد.
حالا شما ثروت را می فرمایید این یک کلمه به زبان آسان است، دادن پول کاری است کسانی که پول دارند می توانند پولی را مصرف و خرج کنند اما این که انسان از همه زندگی راحت خارج شود و همه پول را مصرف کند و همه ثروت را صرف کند کار یک ذره و دو ذره نیست.
درباره امام حسن مجتبی(ع) می گویند ایشان چندبار از مال خود خارج شدند یا چند بار از نصف مالشان خارج شدند این جزو بزرگترین امتیازات است، این بزرگوار این امتیاز را دارد، از همه اموال خودش خارج شد و همه را صرف کرد در راه ترویج اسلام و تقویت پیغمبر، بعد هم دچار آن سختی و مشکلات طاقت فرسا شد که یکی مسأله شعب ابی طالب بود که سه سال آنجا بودند و سختی هایی که این بزرگوار متحمل شد.
این ایمان را محکم نگه داشت، قرآن درباره کسانی که قبل از فتح و بعد از فتح انفاق می کنند« لَا یَسْتَوِی مِنکُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ» این قبل الفتح یعنی فتح مکه این قبل از فتح مدینه است یعنی قبل از آنی که مدینه ای در اختیار پیغمبر قرار بگیرد و زندگی راحت، حکومت و قدرتی در اختیار آن بزرگوار باشد، در حال نهایت شدت ایشان انفاق کرد هم مالشان را، هم جانشان را و هم راحتی شان را، این ها واقعا فضائل مهمی است.
برگرفته از:
محمد (ص)، نوشته ثانی اثنین، ترجمه امیرصالحی طالقانی، انتشارات کتابهای بنفشه، چاپ اول، ۱۳۸۴
عباس، قمی، سفینهالبحار، ج ۱، ص ۳۷۹
ازدواج حضرت محمد (ص) و حضرت خدیجه (س)؛ فاطمه ایمانی
زندگانی حضرت محمد (ص)؛ سید هاشم رسولی محلاتی