بسم الله الرحمن الرحیم

هرسال اواسط تیرماه انگار غزل­ های ناگفته­ عالم در خصوص چهار دیپلمات ربوده شده دوباره سروده می­ شود و هرکسی از ظن خویش یار این سی و چند سال غربت می­ گردد.

آنچه مسلم است گمانه زنی­ هایی که در این مدت در خصوص این هجر و غربت چند ساله صورت گرفته؛ همه و همه گواهی می­ دهد این غم جانکاه آنقدر سخت و عجیب است که روزگار  را به واکنش واداشته است.

اما امروز زمانه بیش از هر چیز به سنگرسازی در حوزه حقیقت و حقیقت طلبی نیاز دارد. سنگرسازی که باید با همدلی، صبر و البته گام برداشتن در زمین بصیرت و ولایتمداری دنبال کنیم.

سرنوشت این چهار فرزند وطن بر این است که بود و نبودشان صبورانه زیرسایه حکمت خداوند دوام بیاورد.

امروز وظیفه ما صبر برای این حکمت است که روزی ما شده است و به یقین پرهیز از رأی و نظرهای بی پایه و مقصدی است که بصیرت ما، ولایت مداری ما و صبر ما را خدشه دار می­ سازد.

این حقیقت هرچه باشد امروز باید مایه وحدتی شود که انقلاب را بیمه کرده است و این داغ و فراق هرچند بزرگ باشد در کنار داغ بزرگ و غیرقابل تحمل  نبود حاج قاسم تاب خواهیم آورد.

این بزرگمردان غریب قطعاً اگر بودند همین صبر و بصیرت و شجاعت را طلب می­کردند تا خط انقلاب برقرار بماند و واسطه اتصال زمین و آسمانمان باشد.

                                                                    مریم مجتهدزاده/ همسر سید محسن موسوی